Hoe Strawberries de onzichtbare prijs laat zien van migratiewerk, vrouwelijkheid en waardigheid in Europa.

Sommige films vertellen een verhaal. Andere films leggen een systeem bloot. La Más Dulce (Strawberries), de speelfilm van de Frans-Marokkaanse regisseur Laïla Marrakchi, behoort onmiskenbaar tot die tweede categorie.  De film ging op 18 mei 2026 in wereldpremière in de sectie Un Certain Regard van het Filmfestival van Cannes en volgt twee jonge Marokkaanse vrouwen die naar Zuid-Spanje trekken om als seizoenarbeidsters aardbeien te plukken.

Hasna en Meriem vertrekken niet uit avontuurzucht, maar uit noodzaak. Ze hopen via tijdelijk werk in Andalusië hun families thuis een beter bestaan te bieden, maar belanden al snel in een werkelijkheid van misbruik, intimidatie en onwaardige arbeidsomstandigheden.  Daarmee raakt Marrakchi aan een pijnlijke Europese paradox: de welvaart van de supermarkt wordt hier verbonden met de kwetsbaarheid van vrouwen die nauwelijks gezien worden, behalve als arbeidskracht.

Wat deze film bijzonder maakt, is dat hij uitdrukkelijk niet alleen over slachtofferschap gaat. Volgens Cannes bouwde Marrakchi het verhaal uit tot een film over zusterschap, over vrouwen die elkaar vasthouden terwijl de grond onder hen wegzakt, en over de moeilijke keuze om je uit te spreken tegen een machtig patriarchaal systeem.  Juist daardoor krijgt *Strawberries* morele spanning: niet alleen de uitbuiting zelf staat centraal, maar ook de prijs van verzet.

De achtergrond van het project maakt die inzet nog indringender. Marrakchi vertelde dat het idee ontstond via een bevriende journalist die onderzoek deed naar Marokkaanse vrouwen op Andalusische aardbeienplantages, waarna zij samen met scenarist Delphine Agut de film vormgaf vanuit een mengeling van veldwerk, fictie en persoonlijke ervaring als Marokkaanse vrouw in Frankrijk.  Ze wilde, in haar eigen woorden, licht werpen op deze vrouwen én op het uitbuitingssysteem achter de aardbeien die in Europese supermarkten liggen.

Dat verklaart ook waarom de film niet blijft steken in aanklacht alleen. In recensies komt naar voren dat Hasna niet als abstract symbool wordt neergezet, maar als een vrouw met een verleden, met verlies, met schaamte en met strijdlust, terwijl de vriendschap met Meriem onder druk komt te staan zodra seksueel geweld en de zoektocht naar gerechtigheid zich aandienen.  De komst van een advocaat, gespeeld door Itsaso Arana, verschuift het verhaal van de kas naar de rechtszaal, en daarmee van overleven naar spreken, benoemen en terugvechten.

Die beweging maakt ‘Strawberries’ ook maatschappelijk relevant buiten de filmzaal. Want wat gebeurt er wanneer economische afhankelijkheid, migratie, gender en stilte in elkaar grijpen? Dan ontstaat een werkelijkheid waarin onrecht niet incidenteel is, maar georganiseerd; niet alleen persoonlijk, maar ook logistiek, juridisch en cultureel ingebed.

Marrakchi keert met deze film terug naar Un Certain Regard, ruim twintig jaar na ‘Marock’, en plaatst zich nu nadrukkelijk in een heel ander register: minder coming-of-age, meer sociale confrontatie.  ‘Strawberries’ is een coproductie van Frankrijk, Marokko, Spanje en België, duurt 101 minuten en heeft onder meer Nisrin Erradi, Hajar Graigaa, Hind Braik, Fatima Attif en Itsaso Arana in de cast.

Wat blijft hangen, is niet alleen de ellende van het systeem, maar de vraag die de film tussen de regels door aan de kijker stelt: hoeveel onrecht kan een samenleving normaliseren zolang het efficiënt, goedkoop en op afstand georganiseerd is? De aardbei is in deze film geen vrucht van de zomer, maar een stille getuige van wat Europa liever niet op het etiket zet.